“ဥာဏ္နည္းတဲ့ သူေတြဟာ သူမ်ားကိုခ်ည္း အျပစ္တင္ ေနတတ္တယ္
ဥာဏ္နည္းနည္းရွိသူ ေတြက်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲအျပစ္တင္ေတာ့တယ္။
ဥာဏ္ပညာ ျပည့္စံုသြားတဲ့ သူက်ေတာ့ သူမ်ားကိုလည္းအျပစ္မတင္ဘူး
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အျပစ္မတင္ဘူး ဘာျဖစ္လို႕ဆိုေတာ့
သူ႕မွာ အျပစ္တင္စရာ ပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါ ဆိုတာမွ မရွိေတာ့တာ ”
စိတ္ဆိုတာ မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ေလေတာ့
အကုသိုလ္ ေစတသိက္ လႊမ္းမိုးေနတဲ့အခါ ပညတ္ေတြက ဒု နဲ႕ ေဒး
၀င္လာျပီး အဆင္မေျပမႈေတြ မွန္သမွ် သူမ်ားေၾကာင့္
ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ၀င္တတ္ပါတယ္။
သတိပဌာန္တရားရဲ႕ အေထာက္အပံ့ရသြားတဲ့ စိတ္မွာေတာ့
ကုသိုလ္ေစတသိက္ လႊမ္းမိုးသြားလို႕
ေယာနိေသာမနသိကာယ ထားႏိုင္ျပီး
ႏွလံုးသြင္းမွန္လာတဲ့အခါ အဆင္မေျပမႈေတြဟာ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ပါလား
ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ၀င္လာတတ္တယ္။
ကိုယ့္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္ ကိုယ့္အျပစ္ေတြ ပါပဲ
ကိုယ္က သံသရာမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ ေန တာကိုး
ကိုယ္ေပ်ာ္ေမြ႕ခ်င္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ကိုယ့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာမႈ
အျပည့္အ၀ ေပးႏိုင္ရဲ႕လား
သူတစ္ပါးကို အျပစ္မျမင္ အျပစ္ မတင္ေတာ့ပဲ
ကိုယ့္အျပစ္ကိုသာ မ်ားမ်ားျမင္ပါရေစ
ကိုယ့္အျပစ္ကို ျမင္ရင္းနဲ႕ပဲ
သူတစ္ပါးအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္နဲ႕
ေမတၱာသက္၀င္ ခ်စ္ခင္ႏိုင္ ပါရေစ
စာေရးဆရာ ( ဦး) ျမသန္းစံ
““ ကၽြန္ေတာ္ မေကာင္းဘူး ”“ ၂၀၀၇ စာအုပ္မွ
No comments:
Post a Comment